تبلیغات
مجله دینی_فرهنگی افغانستان - علت اصلی ناامنی در کجاست؟!
مجله دینی_فرهنگی افغانستان
"واعتصموا بحبل الله جمیعا و لا تفرقوا"


ناامنی در افغانستان به طور نگران کننده ای گسترش و تنوع یافته است. در ماه های گذشته شمار زیادی از سران جهادی به صورت زنجیره ای به قتل رسیده اند. ولایات مختلفی به شدت نا امن شده و راه ها و شاهراه های کشور تبدیل به مکان های حمله طالبان و باجگیری دزدان و آدم ربایان گشته اند.

گذشته از ولایات دور دستی نظیر نورستان که همیشه مورد حملات طالبان قرار داشته، ولایت های نزدیک کابل همچون ولایت میدان وردک چنان نا امن شده اند که دیگر کمتر کسی از مسافران ولایات مرکزی بدون ترس و هراس از ربوده شدن و حتا کشته شدن و گردن زده شدن توسط افراد مسلح می توانند از این راه تردد نمایند. برای هفته های متوالی ولایت کنر تحت راکت باران است ولی دولت در مهار این حملات موفق نبوده است. نه تلاش های دیپلوماتیک دولت راه به جایی برده و نه اقدامات امنیتی آن. کشتار مردم بی گناه در مساجد و ظلم و تعدی به حقوق آنها توسط طالبان در اکثر مناطق کشور به یک امر رو به گسترش در آمده است.

نهادهای امنیتی مسئول، جواب قانع کننده ای برای این ناامنی ها، جز همان دلایل و اظهاراتی که برای مردم افغانستان چندان نا آشنا نیست، نداشته اند. و نهادهای نظارت کننده بر اعمال دولت نیز با وجود اختلاف نظرها میان خود به همان راه حل های تکراری گذشته بسنده نموده اند که....
به استجواب و استیضاح وزرا و رؤسای ادارات می انجامد و در گیر و دار اختلاف نظرها میان اعضای مجلس هیچ تغییر و تحول عمده ای رونما نخواهد شد.

روز شنبه بار دیگر دو وزیر به پارلمان برای استیضاح خواسته شده اند. همان دوره های گذشته که این وزیران نیز با استیضاح و استجواب ناآشنا نیستند، آنان سعی خواهند نمود تا به سئوالات وکلا جواب بدهند و در نهایت مشخص خواهد شد که وکلا چه تصمیمی را اتخاذ خواهند نمود.

ولی در تمام این سالها این سئوال ذهن مردم افغانستان را به خود مشغول داشته است که عامل اصلی نا امنی در کشور چه چیزی است. شکی در این نیست که افغانستان بازمانده از سه دهه جنگ و نا امنی بوده و حکومت طالبان را نیز تجربه کرده است. اما همین کشوردر بعد از سقوط نظام طالبان امنیت نسبتا قابل قبولی را به خود دیده بود. ولی با گذشت هر روز نا امنی گسترده تر شده است.

سربازان عاملان طرح ها و پلان های ادارات خود هستند و در صف اول مبارزه علیه نا امنی قرار دارند و هم آنان هستند که هر روز با اهدای جان شان در تامین امنیت کشور سهم می گیرند. اما آنچه افغانستان را در چنین وضعیتی قرار داده، به نظر می رسد، ریشه در تصمیم گیری های کلان و برنامه ریزی های استراتژیک و خط مشی کلی حکومت دارد.

حکومت افغانستان از ابتدای امر تا کنون یک مسیر مشخص را ادامه داده است. بی توجهی به مناطق امن کشور، بی توجهی به مبارزه با فساد اداری و تبعیض در ادارات، تعلل و انعطاف بیش از حد در مقابل طالبان، باج دادن و درخواست های مکرر از آنان برای پیوستن به دولت، بی توجهی به تحکیم پایه حکومت در تمام نقاط کشور از طریق فعال ساختن ادارات دولتی، اعمال سلیقه ها و نقطه نظرات شخصی به جای داشتن برنامه استراتژیک و علمی، پاسخ گو نبودن در مقابل مردم و…

آوردن شواهد برای آنچه ذکر شد در حوصله این نوشته نیست، ولی باج دادن ها و انعطاف های بی حد و حصر حکومت به طالبان، در قالب برنامه صلح و دعوت از مخالفین مسلح برای یکجا شدن با دولت (که حتا اگر آمار کسانی که از ابتدای امر تا کنون به پروسه صلح پیوسته اند را در نظر بگیریم، یک رقم جالب خواهد شد که مگر طالبان چقدر نیروی نظامی دارند که با وجود این همه افراد تسلیم شده باز هم به حیات نظامی خود ادامه می دهند) و از سوی دیگر بی توجهی به نظر مردم افغانستان و خواست ها و نظرات آنها زمینه ساز اصلی وضعیت کنونی کشور است.

 

 

 

روزنامه افغانستان







نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 1 شهریور 1391 توسط عبدالله