تبلیغات
مجله دینی_فرهنگی افغانستان - بی توجهی دولت به وضعیت کودکان
مجله دینی_فرهنگی افغانستان
"واعتصموا بحبل الله جمیعا و لا تفرقوا"


کودکان در افغانستان با انواع مختلف خشونت و بی عدالتی مواجه بوده و هستند. این گروه که به دلیل وجود جمعیت جوان و نرخ بالای رشد جمعیت در کشور، میزان قابل توجهی را به خود اختصاص داده اند، اما به دلایل مختلف مورد بی مهری و بی توجهی برنامه ریزان دولتی، دولتمردان، بازیگران عرصه سیاست، جامعه مدنی و در کل همه دست اندرکاران سیاست و اجتماع قرار گرفته اند.

کودکان انسان های بی گناهی هستند که حقوق شان به سادگی نادیده گرفته می شود و به راحتی توسط خانواده، جامعه، برنامه های دولتی، و حتا مکاتب و مدارس مورد ظلم واقع می شوند، و چون انسانی های بی دفاعی هستند و در معادلات قدرت نیز دخیل نیستند، نمی توانند از حقوق شان دفاع کنند.

از طرفی، رهایی کشور از چنگال فقر، بدبختی، جنگ، خشونت، جهل، تعصب، و رسیدن به رشد و توسعه پایدار در تمامی عرصه های فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی نیازمند توجه به کودکان و تربیت آنها برای آینده کشور است. بدین لحاظ مهمترین بخش دولت...
در بیشتر کشورها بخش های آموزشی و تربیتی است که مستقیما با تربیت و آموزش کودکان برای آینده کشور ارتباط دارند.

متاسفانه کودکان در افغانستان آسیب پذیر ترین قشر جامعه هستند. کودکان در تمامی سالهای جنگ و خونریزی که حدود سه دهه به درازا کشیده شده است، اولین و دم دست ترین قربانیان جنگ بوده اند. میلیون ها کودک قربانیان جنگ بوده اند. میلیون ها کودک به دلیل فقر ناشی از جنگ به کارهای اجباری تن در داده اند.

اینان بیشترین آسیب ها را از مهاجرت ها اجباری دیده اند. مورد لت و کوب و تحقیر و توهین قرار گرفته اند و از آموزش و پرورش به دور مانده اند. در حال حاضر نیز این کودکان هستند که بیشتر از دیگران قربانیان ماین های کار گذاشته شده توسط جنگجویان هستند و هم اینها هستند که به راحتی در کشاکش جنگ جان شان را از دست می دهند.

هر روزه مکاتب و مدارس به آتش کشیده می شوند که این کودکان در آنها مشغول درس هستند و به امید آینده ای روشن تلاش می کنند. این کودکان هستند که در سر هر کوچه و بازار به کارهای شاقه ای نظیر اسپند دود کردن و تمیز کردن شیشه های موتر و رنگ کردن بوت های مردم مشغول هستند.

بدتر از اینها وضعیت کودکانی هست که در معادن و کشتزارهای تریاک و باندهای مافیایی تکدی گری و قاچاق مواد مخدر مشغول به کار هستند. کودکانی که خانواده ها و یا سرپرست های خانوادهای شان را از دست داده اند وضعیت رقت باری دارند.

آمارهای رسمی هر چند در افغانستان دقیق نیست و به سختی می توان به آنها استناد نمود و یا باورشان کرد، اما همه وجود یک فاجعه را در کشور نشان می دهند. میلیون ها کودک از درس و تعلیم به دلیل نا امنی و رسوخ اندیشه ها و گروه های افراط گرا باز مانده اند. میلیون ها کودک در شرایط سخت و پر مشقت قرار دارند.

اما دولت افغانستان که گاهی منبع این گونه آمارها و گزارش ها می باشد، برنامه ای برای مبارزه با ظلم و تعدی علیه کودکان و احقاق حقوق آنها نداشته است. کودکان کمترین سهم را از کمک های جامعه جهانی داشته اند و کمترین حضور را در بودجه های دولتی به خود اختصاص داده اند.

بدین جهت افغانستان بدون برنامه ریزی برای بهبود وضعیت کودکان و توجه به رشد و بالندگی آنها، افغانستانی تاریک و ناتوان خواهد بود. مگر اینکه دولت مردان و همه نهادهای دولتی و غیر دولتی و همه کسانی که به نحوی مسئولیت دارند اعم از خانواده ها و معلمان و مربیان با دلسوزی برای رفع ظلم و خشونت و برای رشد و بالندگی این قشر عظیم جامعه تلاش نمایند.

 

 

 

 

 

روزنامه افغانستان




برچسب ها: کودکان افغانستان، کودک افغان، مظلومیت کودک افغان،
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 23 خرداد 1391 توسط عبدالله